در نگاه اول، شاید یک پیکاپ صفر کیلومتر در نمایشگاه با ابهت و قدبلند به نظر برسد، اما میان آنچه برای پیمایش اتوبان ها طراحی شده با آنچه توانایی بقا در کویرهای سوزان یا ارتفاعات سنگی را دارد، شکافی عمیق به وسعت مهندسی خودرو وجود دارد. اینجاست که معنی تفاوت نیاز پیکاپ شهری با پیکاپ آفرودی مشخص میشود. پیکاپ های مدرن امروزی به گونه ای ساخته می شوند که طیف وسیعی از نیازها، از حمل بار سبک شهری تا سفرهای خانوادگی را پوشش دهند؛ اما وقتی صحبت از «آفرود سنگین» به میان می آید، استانداردهای کارخانه ای به سرعت رنگ می بازند.
بررسی تفاوت های پیکاپ شهری با پیکاب آفرودی
تبدیل یک پیکاپ از یک وسیله نقلیه چندمنظوره شهری به یک غول آفرودی، فرآیندی است که در آن راحتی، سکوت کابین و مصرف سوخت بهینه، جای خود را به دوام مکانیکی، کشش حداکثری و قابلیت اطمینان در شرایط بحرانی می دهند.
تفاوت کاربری پیکاپ شهری و آفرودی از نظر نوع استفاده
ماهیت استفاده از یک پیکاپ شهری عمدتاً بر پایه بهره وری جاده ای، مانورپذیری در ترافیک و ارائه سطحی از رفاه مشابه خودروهای سواری استوار است. خریدار یک پیکاپ شهری انتظار دارد خودرویش در سرعت های بالا پایدار باشد، ترمزهای سریعی داشته باشد و در سفرهای بین شهری، صدای کمتری به داخل کابین نفوذ کند.
در مقابل، کاربری یک پیکاپ آفرودی واقعی بر مبنای «غلبه بر بن بست ها» تعریف می شود. در اینجا، هدف دیگر رسیدن به مقصد در کوتاه ترین زمان نیست، بلکه توانایی عبور از مسیرهایی است که هیچ جاده ای در آن ها وجود ندارد. این تفاوت در دیدگاه باعث می شود که در نسخه شهری، شتاب اولیه و نرمی فرمان اولویت داشته باشد، در حالی که در نسخه آفرودی، گشتاور در دورهای پایین و مقاومت قطعات در برابر ضربات مداوم و تنش های پیچشی، به عنوان شاخص های اصلی موفقیت شناخته شوند. اگر دوست دارید درباره همه چیز در مورد تجهیزات آفرود بدانید در این مقاله با ما همراه باشید.
کاربرد پیکاپ شهری
نقش سیستم تعلیق در پیکاپ شهری در مقابل آفرودی
سیستم تعلیق شاید بزرگ ترین وجه تمایز میان این دو دنیای متفاوت باشد. در یک پیکاپ شهری، فنربندی به گونه ای تنظیم شده است که ارتعاشات ریز آسفالت را جذب کرده و مانع از واژگونی خودرو در پیچ های تند جاده ای شود؛ به همین دلیل این خودروها معمولاً تعلیق سفت تری دارند تا هندلینگ بهتری ارائه دهند.
اما در آفرود واقعی، سیستم تعلیق باید بخشنده و در عین حال «بسیار مقاوم» باشد. تعلیق آفرودی باید اجازه دهد چرخ ها در چاله های عمیق فرو رفته یا بر روی صخره های بلند بروند بدون آنکه بدنه خودرو دچار زاویه خطرناک شود.
برخلاف مدل شهری که از کمک فنرهای ساده روغنی استفاده می کند، پیکاپ آفرودی نیازمند کمک فنرهای بای پاس یا نیتروژنی با قطر بدنه بالاست که در اثر نوسانات پیاپی داغ نکنند و خاصیت میراکنندگی خود را از دست ندهند.
تفاوت انتظارات از شاسی و بدنه در دو نوع کاربری
شاسی یک پیکاپ شهری برای تحمل وزن بار مجاز و توزیع آن در سطوح صاف طراحی شده است و بدنه آن بیشتر بر جنبه های آیرودینامیکی و زیبایی تمرکز دارد. اما در مسیرهای آفرودی سنگین، شاسی تحت فشار «تنش های پیچشی» شدیدی قرار می گیرد؛ زمانی که چرخ جلو در یک سمت و چرخ عقب در سمت دیگر بر روی بلندی قرار دارند، شاسی تمایل به پیچ خوردن پیدا می کند.
در یک پیکاپ آفرودی واقعی، نقاط اتصال شاسی به بدنه تقویت شده و اغلب از آلیاژهای مستحکم تری برای جلوگیری از تغییر شکل دائمی شاسی استفاده می شود. همچنین بدنه در نسخه آفرودی باید دارای زوایای تندتری در زیر سپرها باشد تا در هنگام ورود یا خروج از شیب های تند، به زمین برخورد نکند؛ مزیتی که در طراحی آیرودینامیک و مصرف گرای پیکاپ های شهری کاملاً نادیده گرفته می شود.
تفاوت فضای بار
نیازهای متفاوت فضای بار در استفاده شهری و آفرود
در فضای شهری، قسمت بار پیکاپ معمولاً برای جابجایی کالاهای تجاری، خریدهای روزانه یا تجهیزات ورزشی سبک استفاده می شود و اولویت با سهولت بارگیری و امنیت در برابر سرقت است. اما در آفرود، فضای بار به یک انبار استراتژیک تبدیل می شود که باید وزن سنگینِ زاپاس های اضافی، گالن های سوخت، مخازن آب و ابزارهای نجات را در تکان های شدید تحمل کند.
در حالی که یک کاربر شهری ممکن است به یک لاینر پلاستیکی ساده بسنده کند، آفرودر واقعی به سیستم های کشویی فولادی و رول کِیج های محافظ نیاز دارد تا از پرتاب شدن تجهیزات به بیرون یا آسیب به اتاق در صورت واژگونی جلوگیری کند. همچنین، توزیع وزن در فضای بار آفرودی بسیار حساس تر است، زیرا سنگینی بیش از حد در انتهای خودرو می تواند باعث بلند شدن جلوی ماشین در شیب های تند و از دست رفتن فرمان پذیری شود.
اهمیت دامنه حرکتی و کشش در پیکاپ آفرودی واقعی
بسیاری تصور می کنند داشتن سیستم چهارچرخ محرک (4WD) برای آفرود کافی است، اما این تنها نیمی از ماجراست. در پیکاپ های شهری، سیستم های الکترونیکی کنترل کشش برای سطوح لغزنده جاده ای مثل باران یا برف خفیف تنظیم شده اند و دامنه حرکتی چرخ ها (Travel) بسیار محدود است.
اما در یک پیکاپ آفرودی واقعی، «تراول» یا همان مقدار جابجایی عمودی چرخ، کلید اصلی عبور از موانع است. وقتی چرخ ها دامنه حرکتی زیادی داشته باشند، دیرتر از زمین جدا می شوند و این یعنی حفظ تماس با سطح و تداوم کشش. علاوه بر این، استفاده از قفل دیفرانسیل مکانیکی در آفرود سنگین برخلاف سیستم های کنترل هرزگردی جاده ای، قدرت را به صورت مکانیکی و صددرصدی قفل می کند تا خودرو حتی با دو چرخ معلق نیز به حرکت خود ادامه دهد؛ قابلیتی که در پیکاپ های شهری معمولاً یافت نمی شود.
تجهیزات ایمنی ضروری در آفرود
تجهیزات ایمنی ضروری در آفرود در برابر استفاده روزمره
ایمنی در شهر با کیسه های هوا، ترمزهای ABS و سیستم های رادار پیشگیری از تصادف معنا پیدا می کند. اگرچه این موارد در آفرود هم مفید هستند، اما تجهیزات ایمنی در دنیای خارج جاده ای تعاریف متفاوتی دارند. در آفرود سنگین، ایمنی یعنی داشتن یک «اسنورکل» برای جلوگیری از ورود آب به موتور در هنگام عبور از رودخانه، یا داشتن یک «وینچ» قدرتمند که در صورت سقوط جانبی یا گیر افتادن در باتلاق، تنها راه نجات محسوب می شود.
در حالی که یک راننده شهری به ندرت به قلاب بکسل خود نگاه می کند، راننده آفرود باید از نقاط اتصال بکسل تقویت شده که مستقیماً به شاسی متصل هستند استفاده کند، زیرا فشارهای ناشی از بیرون کشیدن یک خودروی چند تنی از گل، می تواند سپرهای معمولی را به راحتی از جا بکند.
تاثیر تجهیزات جانبی بر استهلاک در پیکاپ های شهری
یکی از چالش های بزرگ، نصب تجهیزات سنگین آفرودی روی پیکاپ هایی است که برای تردد شهری در نظر گرفته شده اند. قرار دادن لاستیک های بسیار بزرگ (Mud-Terrain) روی یک پیکاپ شهری بدون تقویت زیربندی، فشار مخربی به پلوس ها، سیبک ها و جعبه فرمان وارد می کند. لاستیک های پهن و سنگین باعث می شوند پمپ هیدرولیک فرمان در شهر تحت فشار دائمی باشد و ترمزها سریع تر داغ کنند.
همچنین، سپرهای فلزی سنگین و باربندهای غیرآیرودینامیک، مصرف سوخت را به شدت بالا برده و شتاب خودرو را در ترافیک شهری به شکل محسوسی کاهش می دهند. این استهلاک زودرس، بهای سنگینی است که کاربران شهری برای داشتن ظاهری آفرودی پرداخت می کنند، بدون آنکه واقعاً از قابلیت های فنی آن بهره مند شوند.
تفاوت اولویت های تجهیز پیکاپ شهر و آفرود
تفاوت اولویت های تجهیز با توجه به بودجه و هدف استفاده
تخصیص بودجه در این دو نوع کاربری کاملاً متفاوت است. در یک پیکاپ شهری، مالک ممکن است بودجه خود را صرف سیستم صوتی پیشرفته، روکش های چرمی لوکس یا رینگ های براق و بزرگ کند که زیبایی بصری را ارتقا می دهند. اما در مسیر تجهیز یک پیکاپ آفرودی، زیبایی در اولویت آخر قرار دارد.
بودجه آفرودر صرف خرید کیت تعلیق برند، قفل دیفرانسیل، کمپرسور باد داخلی و سیستم های روشنایی جانبی برای دید در شب های تاریک بیابان می شود. یک آفرودر واقعی ترجیح می دهد به جای مانیتور بزرگ تر، یک جفت پلوس تقویت شده یا یک سینی محافظ باک بنزین داشته باشد، زیرا می داند در عمق طبیعت، این قطعات فنی هستند که او را به خانه بازمی گردانند.
اشتباهات رایج در تبدیل پیکاپ شهری به آفرودی
بسیاری از مالکان با این تصور که «فقط با افزایش ارتفاع» خودرو آفرودی می شود، دست به تغییرات غیراصولی می زنند. استفاده از گوشواره های بلند برای فنر شمش یا قرار دادن اسپیسر زیر فنر لول بدون تعویض کمک فنر، یکی از بزرگ ترین اشتباهاتی است که هندلینگ خودرو را در جاده نابود کرده و در آفرود نیز باعث شکستن قطعات زیربندی می شود.
اشتباه دیگر، نصب تجهیزات سنگین بدون توجه به ظرفیت تحمل وزن (Payload) خودرو است. سنگین کردن بیش از حد پیکاپ باعث می شود در شیب ها، ترمزها عمل نکنند و موتور به دلیل فشار زیاد، جوش بیاورد. همچنین، نادیده گرفتن سیستم خنک کاری گیربکس اتوماتیک در هنگام نصب لاستیک های بزرگ، منجر به سوختن صفحات گیربکس در اولین صعود سنگین خواهد شد.
تیونینگ پیکاپ میتسوبیشی
چه زمانی یک پیکاپ واقعا «آفرودی» محسوب می شود؟
یک پیکاپ زمانی از پیله شهری خود خارج شده و به یک خودروی آفرودی واقعی تبدیل می شود که تمام اجزای آن به صورت هم گرا برای مقابله با شرایط سخت ارتقا یافته باشند. این بدین معناست که میان قدرت موتور، ضریب دنده های دیفرانسیل، توانایی سیستم تعلیق در دفع ضربات و استحکام شاسی یک تعادل مهندسی شده برقرار باشد.
یک پیکاپ آفرودی واقعی باید بتواند ساعت ها با دنده سنگین در دمای بالا حرکت کند، بدون آنکه سیستم های حفاظتی موتور وارد حالت محدودکننده شوند. در نهایت، اصالت یک خودروی آفرودی در «قابلیت تکرارپذیری» عملکرد آن است؛ یعنی بتواند یک مسیر سخت را بارها و بارها طی کند و همچنان بدون خرابی های عمده، برای سفر بعدی آماده باشد.
سخن پایانی
در نهایت، درک تفاوت میان این دو کاربری به شما کمک می کند تا هم از هزینه های اضافی جلوگیری کنید و هم امنیت خود را در سفرهای خارج جاده ای تضمین نمایید. یک پیکاپ شهری لزوماً ضعیف نیست، بلکه برای دنیای متفاوتی ساخته شده است. اگر قصد دارید وارد دنیای حرفه ای آفرود شوید، باید بپذیرید که خودروی شما دیگر آن سواری نرم و بی صدای سابق را نخواهد داشت، اما در عوض قدرتی به دست می آورد که به شما اجازه می دهد از مرزهای شناخته شده عبور کنید.
توربو یا سوپرشارژ برای تقویت کی ام سی تی 8
سوالات متداول تفاوت نیاز پیکاپ شهری با پیکاپ آفرودی
- آیا نصب لاستیک بزرگ به تنهایی برای آفرودی شدن کافی است؟
خیر؛ لاستیک بزرگ بدون اصلاح ضریب دیفرانسیل باعث افت شتاب و فشار به گیربکس می شود و بدون افزایش ارتفاع و اصلاح سیستم تعلیق، احتمال گیر کردن لاستیک به گلگیر در هنگام چرخاندن فرمان وجود دارد. - چرا پیکاپ های آفرودی در اتوبان هندلینگ ضعیفی دارند؟
به دلیل مرکز ثقل بالا و استفاده از کمک فنرهای نرم با بازی زیاد، این خودروها در سرعت های بالا هنگام تغییر مسیر ناگهانی دچار بادی رول (تکان عرضی بدنه) می شوند که پایداری آن ها را در جاده نسبت به مدل های شهری کاهش می دهد. - آیا قفل دیفرانسیل برای استفاده شهری هم کاربرد دارد؟
خیر؛ قفل دیفرانسیل هرگز نباید روی آسفالت و سطوح با چسبندگی بالا استفاده شود، زیرا باعث فشار شدید به پلوس ها و دیفرانسیل شده و می تواند منجر به شکستن قطعات یا از دست رفتن کنترل خودرو در پیچ ها شود.